Ontdek de verhalen van Zuid-Holland

We kwamen als laatste groep in Westerbork aan

door Johan Knoester, oud-docent geschiedenis aan Het Rotterdamsch Lyceum (2009)

Walter Jacques Wijnberg stamt uit een Joodse familie en was bij het uitbreken van de oorlog zeven jaar oud. Zijn vader, Simon Wijnberg, was leraar klassieke talen op Het Rotterdamsch Lyceum. Eind oktober 1940 werden Joodse leraren ontslagen. Er begon voor de familie Wijnberg een tijd van angst en onzekerheid. Met veel geluk overleefden zij de oorlog.    

De oorlog breekt uit
"Ik werd op 10 mei 1940 wakker van het licht en ik ging naar de slaapkamer van mijn ouders om een stukje muziek (‘Donauwellen’ van J. Ivanovici) op de blokfluit te laten horen. Dat had ik ingestudeerd voor mijn vader, die op 10 mei jarig was. Ik weet nog goed dat mijn ouders bij het raam naar buiten stonden te kijken waar het door de lichtkogels net dag leek. Het bleek echter pas vier uur in de ochtend en ik was wakker geworden van de lichtkogels. Toen ik later op die dag met mijn vader op straat liep, kwamen wij een vriend van hem tegen die zei: 'Simon dat ziet er niet goed uit voor ons (Joden)'. Dat bleek inderdaad al in het najaar toen mijn vader geen ariërverklaring kon inleveren."

Ontslag en dan?
"Mijn vader werd bij rector Schrijver geroepen. Deze had gezegd: 'Ik moet je ontslaan en ik ontsla je hierbij' zonder er verder woorden aan te wijden. Hij kwam geslagen thuis en was heel kwaad op Schrijver. Dat heeft hij hem nooit vergeven. Mijn moeder trouwens ook niet. Een koperen asbak die mijn vader bij zijn promotie van Schrijver had ontvangen gaven ze met genoegen mee toen de Duitsers metalen gingen invorderen. Hij heeft een tijd geen werk gehad. Vanaf september 1941 mochten de Joodse leerlingen niet meer terugkeren op hun oude school. Zelf heb ik een tijdje les gehad van een ontslagen Joodse onderwijzer die bij hem thuis een schooltje had. Later kwamen er aparte Joodse scholen. Ik kwam uiteindelijk terecht op de lagere school aan de Molenwaterweg. Mijn vader werd ongeveer in dezelfde tijd rector van het nieuw ingestelde Gemeentelijk Lyceum voor Joodse leerlingen aan de Speelmanstraat. Een gebouw waarvan de bovenverdieping bij het bombardement verloren was gegaan. Mijn vader was hier rector tot maart 1943. Toen waren alle Joden afgevoerd of ondergedoken."

Isolement
"Je ‘arische’ vriendjes mochten op een gegeven moment niet meer komen. Mijn moeder heeft toen contact gezocht met een ander Joods gezin. Met een van de zoons speelde ik toen vaak. Later kwam ik hem in Westerbork weer tegen. Verder hadden mijn ouders nog wel contact met de niet-Joodse aardrijkskundeleraar Klein en zijn vrouw die goede vrienden van mijn ouders waren. Mevrouw Klein heeft via haar contacten nog gezorgd dat we op de 'lijst Weinreb' kwamen. Maar dat bleek uiteindelijk van geen waarde. Later is er nog sprake geweest van een vluchtroute naar Zwitserland, maar nadat familieleden op die route opgepakt waren hebben mijn ouders daar toch vanaf gezien."

Barneveld
"Eind maart 1943 vertrokken we naar Huize De Biezen in Barneveld. We waren namelijk geplaatst op de 'lijst Frederiks' (naar de staatssecretaris van Binnenlandse Zaken), een lijst met Joden die van maatschappelijk belang waren geweest. (Eigenlijk stonden we op de 'lijst Van Dam' (staatssecretaris van Onderwijs), een afgeleide van de lijst Frederiks, speciaal voor onderwijspersoneel. Mijn grootmoeder, die al eerder op De Biezen was aangekomen, stond wel op de ‘echte’ lijst Frederiks, omdat haar overleden echtgenoot ridder in de Orde van Oranje Nassau was.) Men sprak ook wel van de Barneveldgroep."

"In De Biezen sliepen mannen en vrouwen apart. Ik sliep daar eerst samen met mijn vader in een grote zaal. Later sliep ik met een paar andere mensen apart in een barak. We aten wel samen. Er was een groot terrein om het gebouw heen. Daar mocht je niet vanaf tenzij voor doktersbezoek e.d. Er was geen zware bewaking. We hebben daar gezeten tot eind september. Zeker voor kinderen was het geen slechte tijd. Ik had genoeg aanspraak aan leeftijdgenoten. Ik herinner me alleen maar mooi weer en sportwedstrijden (kastie). Er was wel een schooltje voor lager onderwijs maar niet voor middelbaar onderwijs (voor zover ik me kan herinneren). Mijn vader gaf daar geen les maar was bij een onderhoudsploeg van het kamp ingedeeld."

Westerbork
"Eind september 1943 gingen we met een gewone personentrein naar Westerbork. We kwamen daar als laatste groep Joden aan tegelijk met de leiding van de Joodsche Raad. Toen was Nederland officieel ‘Judenrein’. Het kamp was toen nog erg vol maar het zou de komende tijd steeds leger worden. Want elke dinsdag vertrok er een transport naar ‘het oosten’. In het begin waren mijn ouders bang dat wij ook doorgestuurd zouden worden. Ze verwachtten niet veel meer van de bescherming van de lijst Frederiks. Maar dat bleek uiteindelijk mee te vallen."

"De Barneveldgroep werd ondergebracht in een aparte barak. Daarbinnen sliepen de mannen en vrouwen in aparte ruimtes. ’s Avonds omstreeks zeven uur at je samen met je ouders - en grootmoeder - en andere mensen aan een tafel tussen de drie-hoog-stapelbedden. Mijn vader werkte als magazijnmeester in de kampgarage waar de wagens van het bewakingspersoneel werden onderhouden. Kinderen mochten niet rondzwerven door het kamp. We moesten naar een soort circustent waar je bezig werd gehouden met liedjes en zo. Dat was allemaal heel waardeloos. Maar later, toen het kamp leger en leger werd, heb ik – op de lagere school - van een aantal Barnevelders, middelbare-schoolleraren, fantastisch goed les gehad. Ik was in Barneveld overgegaan naar de zesde klas. De lessen begonnen al om zeven uur. Mijn ‘ontbijtlerares’ was de harpiste Rosa Spier. Er was nog iets bijzonders, ’s middags moest je verplicht twee uur slapen in een aparte barak. Daarna ging je nog naar een soort naschoolse opvang tot je om zeven uur ging eten. Het eten was smerig."

Theresienstadt
"Begin september 1944 vertrokken wij met een van de laatste transporten vanuit Westerbork naar Theresienstadt. Helaas is mijn koffer met alle tekeningen die ik had gemaakt in Barneveld en Westerbork op het perron in Westerbork blijven staan. Een selectie van mijn tekeningen uit Theresienstadt is opgenomen in de tentoonstelling ‘No child’s play’, die sinds negen jaar achtereenvolgens in diverse plaatsen in Nederland en Duitsland wordt gehouden. Na een reis van verscheidene dagen in opgepropte beestenwagens kwamen we in Theresienstadt aan."

"Daar moest ik, na eerst koeriersdiensten te hebben verricht, werken bij een ‘keramische Werkstatt’ waar serviezen, potten, vazen e.d. werden vervaardigd. Dat was een bedrijfje van de commandant. Nadat ik eerst samen met mijn ouders en grootmoeder op de zolder van een kazerne had geslapen, kwam ik later terecht in een ‘Kinderheim’. Ik at wel samen met mijn ouders en oma. Het eten was goed maar weinig, En dat was precies anders dan in Westerbork waar je meer eten had maar van een slechte kwaliteit. Mijn vader werd in Theresienstadt betonwerker en moest in de winter wakken hakken. Dat was zwaar werk. Hij is in die tijd ook regelmatig depressief geweest. Mijn moeder werkte na verloop van tijd als een soort dienstbode bij een bejaard Tsjechisch ‘Prominenten’-echtpaar."

"Theresienstadt was net als Westerbork een doorgangskamp vanwaar je ook op transport kon worden gesteld. Er heerste dezelfde angst. Maar begin februari 1945 gingen er geruchten dat een transport naar Zwitserland gestuurd zou worden. Na later bekend is geworden, had een Amerikaans-Joodse organisatie geld bij elkaar gekregen om een paar honderd Joden los te kopen. De Duitsers zouden auto’s kunnen kopen voor de wederopbouw. De Zwitsers wilden met de toelating van de Joden tegen het einde van de oorlog laten zien dat ze, hoewel neutraal, op tijd aan de goede kant stonden."

Naar Zwitserland
"Een groot deel van de Barneveldgroep ging naar Zwitserland. Alleen mensen van zeer hoog kaliber hielden de Duitsers liever achter als gijzelaar. Het was dus zaak je bij de selectie door de SS-kampleiding eenvoudig voor te doen. Op de desbetreffende vraag naar het beroep, zei mijn vader dat hij ‘Philologe’ was. Hoewel dat bij mij tamelijk vooraanstaand overkwam, kwamen we toch op de lijst voor Zwitserland. Op 5 februari vertrokken we in een echte personentrein. Toen de Zwitserse grens in zicht kwam, moesten we zorgen dat we er zo netjes mogelijk uitzagen. In de trein kregen we voedsel uit Rode Kruispakketten die in Theresienstadt nooit waren uitgedeeld en ik herinner me dat er zelfs make-up spullen waren. De ontvangst in Zwitserland was roerend."

"Overal stonden mensen langs het spoor en op de perrons waar we langs kwamen die chocola, sigaretten en fruit door de openstaande ramen van de trein wierpen. In Zwitserland werden we na enkele dagen in een school in Sankt Gallen te hebben vertoefd ondergebracht in een ‘Flüchtlingauffanglager’ in Adliswil, niet ver van Zürich. Dit kamp was – als ik mij goed herinner – gevestigd in een voormalige papier- of strokartonfabriek. Na enige maanden werden we overgeplaatst naar een kampje in Les Avants, in de omgeving van Montreux. Na daar korte tijd te hebben verbleven ging ik in april/mei 1945 naar het Prinses Beatrix Lyceum in Glion sur Montreux waar ik in enige maanden de eerste klas doorliep. Mijn vader werd daar plaatsvervangend conrector."

Terug in Nederland
"In augustus 1945 keerden we terug naar Nederland. Mijn vader ging zonder veel gedoe weer teug naar Het Rotterdamsch Lyceum. En ik ging daar ook heen, omdat ik de eerste klas van het lyceum, zonder Latijn, had afgemaakt en dus niet op het gymnasium terecht kon. Er bestond toen, volgens mijn vader, geen ander geschikt lyceum in Rotterdam. Over wat je had meegemaakt sprak je niet. Er was geen belangstelling voor, want men had hier toch de Hongerwinter meegemaakt en er was nog altijd wat antisemitisme. In 1948 werd een gedenkmozaïek op school aangebracht, maar daar heb ik nauwelijks een herinnering aan. En ik kan me ook niet heugen dat er ooit toen ik op school zat een herdenking bij gehouden is. Men wilde vooruit en niet omkijken."

 

Links

Reacties

  1. thilly Lampie

    mijn man sins september overleden zat met zijn gedeeltelijke familie in Theresienstadt en later Zwitserland hij had het wel over het prinses Beatrix lyceum hij had 1 foto hij was van 1933 ik vind het zonde dat je verder niets leest over deze tijd Hij vertelde nooit wat

    30 augustus 2012

  2. Redactie

    @Thilly Lampie Bedankt voor uw reactie,, wat bijzonder dat uw man ook op die school heeft gezeten. Op Wikipedia (http://nl.wikipedia.org/wiki/Prinses_Beatrix_Lyceum) lees ik dat er 60 kinderen uit Theresienstadt in Glion terecht zijn gekomen.

    04 september 2012

  3. Pauline

    Goedemorgen, weet u misschien ook of het Prinses beatrix Lyceum nu de Hotelschool is geworden? U heeft goede herinneringen aan die tijd begrijp ik? Graag hoor ik van u, groeten Pauline

    24 januari 2013

  4. Redactie

    @Pauline Het Beatrix Lyceum was gevestigd in het voormalige 'Hotel du Parc' in Glion. De bekende hotelschool is - ik vertrouw hier even op Wikipedia - gevestigd in het voormalige hotel Bellevue. Heeft u zelf ook een connectie met het Lyceum?

    24 januari 2013

  5. P.Beek

    Geachte heer Wijnberg, Zeer interessant verhaal en link met mijn vraag is de Joodsche school in Rotterdam Molenwaterweg, Ben dus benieuwd of u ene Mary Greta Beek heeft gekend,geboren Juli 1930,denk dat zij van 1935 tot aan haar vlucht in 1942 op die school heeft gezeten Hoor graag van u, Vriendelijke groet, P.Beek

    28 maart 2013

  6. Redactie

    @P. Beek en anderen: Dit verhaal is een aantal jaren geleden opgetekend in het kader van een project over oorlogsmonumenten. Walter Wijnberg is helaas afgelopen jaar overleden.

    04 april 2013

  7. Cornelis J. Manhave

    Jammer dat ik moest lezen dat de zoon van mijn leraar Grieks aan het Rotterdams Lyceum overleden is. Ik had hem nog wel eens willen zeggen dat ik nu op oudere leeftijd zijn vader nog meer kon waarderen. Ik was van HBS B gekomen en deed Gymnasium Alpha. Wijnberg wist dat ik aardig kon vertalen en ook aardig Grieks kon voorlezen en bij mijn eindexamen moest ik dus eerst een stukje voorlezen. Bij mijn vertaling vond de gecommitteerde al een 'mooie' vertaling en even daarna riep ook Wijnberg: "Dat is een mooie vertaling, die ga ik mij opschrijven" (dat 'mij' was typisch voor Wijnberg). De gecommitteerde ging het ook noteren. Wijnberg zei in de klas ook altijd bij proefvertalingen: "Bij het eindexamen staat er alleen maar 'vertaal in goed Nederlands', niet mooi Nederlands. Voor mooi Nederlands moet je bij Cor zijn. Dat vind ik achteraf een hele erkenning van een talendocent. Wijnberg vond het geen probleem dat ik mooier vertaalde dan hij. Maar hij wist natuurlijk wél beter wat er stond! Andere taaldocenten vonden het soms ronduit vervelend als ze een betere vertaling hoorden. En ik kan beamen, dat met ook de nodige Joodse leerlingen op school, de oorlog eigenlijk nooit ter sprake kwam. Wijnberg heeft overigens onze klas wel eens getracteerd op een uitstapje naar Amsterdam waar hij ons bij een Joodse bakker een gemberbolus liet eten. Die bolus werd, klaar in een aluminium bakje, op een vork even in een gasvlammetje losgemaakt en op de vork aangeboden. Ook hebben we een synagoge bezocht. Maar ook bij dit alles spraken we niet over de oorlog. Zeer vele jaren later, lang na mijn afstuderen, kwam ik bij Van der Valk in Hillegersberg buiten de heer Wijnberg weer tegen. Ik was met een collega en Wijnberg vroeg of we hem konden helpen met zijn inmiddels ingeparkeerde auto. "Hé meneer Wijnberg", zei ik. Hij stelde zich toen voor, wat niet nodig was dus. Toen noemde ik mijn naam. "Bij het eindexamen heb ik jou (dat stuk - mij al niet meer bekend) laten vertalen. Personen koppelde hij dus gemakkelijk aan door hen vertaalde teksten. Hoe bestaat het.

    08 mei 2013

  8. Redactie

    @Cornelis J. Manhave Bedankt voor het delen van deze herinnering, erg leuk om te lezen.

    08 mei 2013

  9. Marguerite Weijel

    mooi om te lezen en heel informatief, dank,Marguerite Weijel rotterdam PS mijn ouders zaten ook in die trein.

    02 augustus 2013

  10. Redactie

    @Mw Weijel Bedankt voor het compliment, fijn dat we via deze site verhalen kunnen delen met mensen die een persoonlijke connectie hebben met deze geschiedenis.

    05 augustus 2013

  11. Jan Kobus

    Door toeval kwam ik op deze site terecht en was direct geinteresseerd, omdat mijn vader, M.L.Kobus, van 1938 t/m 1949 rector is geweest van het Prinses Beatrix Lyceum (PBL), eerst in Flims en vanaf 1939(?) in Glion s/Montreux. De meeste van deze verhalen komen mij heel bekend voor, hoewel de namen minder. Ik weet nog goed dat er een transport unit Theresienstad in Les Avants kwam. Ik weet ook dat er verschillende kinderen bij ons op school werden geplaatst. Er is een reunistenbond van het PBL, waar ik geen direct contact meer mee heb, maar waar ongetwijfeld nog een paar mensen zitten die van deze verhalen afweten. Ik kan u mogelijk met hen in contact brengen.

    11 december 2013

  12. Redactie

    @Jan Kobus Bedankt voor uw reactie. Ik denk dat veel van de mensen die hier gereageerd hebben geïnteresseerd zijn in de gegevens van de reunistenbond. U kunt ze uiteraard melden in een reactie maar als u dat liever heeft kunt u de gegevens ook mailen naar redactie@geschiedenisvanzuidholland.nl. Geïnteresseerden kunnen ons dan mailen voor deze informatie.

    16 december 2013

  13. Monumenten Spreken

    @Jan Kobus. De Stichting Monumenten Spreken is bezig met een mini-documentaire over het Zaanlands Lyceum. Nu zag ik dat op 28 december 1942 een brief is gestuurd door de burgemeester van Zaandam aan de directie waarin het leerboek van uw vader alleen gebruikt mag worden als de titelpagina eruit werd gescheurd of de namen werden afgeplakt. Ik vraag me af of u dat weet.

    20 december 2013

  14. Redactie

    @Monumenten Spreken Hopelijk ziet de heer Kobus uw reactie, veel succes met de documentaire!

    06 januari 2014

  15. Caroline

    Wie kende Willy Heuperman van de Jan Evertsenstraat 72 uit Amsterdam - West. Ik ben in het bezit van een houten kist voorzien van zijn naam. Volgens het papier wat erop is geplakt werd de kist met de Nederlandse spoorwegen vervoerd naar het Prinses Beatrix Lyceum in Glion sur Montreux in Zwitserland.

    17 januari 2014

  16. Redactie

    @Caroline Een bijzonder bezit! Wellicht is dit ook iets voor de (in een eerdere reactie genoemde) reünistenbond van het Beatrix Lyceum. Ik beschik helaas niet over gegevens daarover. Wie meer informatie heeft kan dit melden in een reactie of mailen naar redactie@geschiedenisvanzuidholland.nl

    20 januari 2014

  17. anoniem

    LS Ik draag nog steeds een bijzondere herinnering aan Dr. S. Wijnberg, een van mijn leraren Grieks, en naderhand ook Latijn, aan het Caland Lyceum te Rotterdam tussen 1961 en 1967 waar ik gymn. alpha deed. Hij had de wind eronder in de klas, maar altijd op een wat goedmoedige manier. Hij was zeer kundig en hij straalde ook op vakgebied autoriteit uit. Hij was inmiddels, schat ik, zeker boven de 60, zelfs 65. Ik herken wat dhr. Manhave vertelt over zijn taalgebruik. Met een vriend halen we dat nog wel eens aan: ""Jongelui, zit mij niet tegen de verwarming aan."" Hij had bittere herinneringen aan de oorlog, die hij soms ineens uitte, zo maar tijdens een vertaling, bv als er een in zijn ogen (en misschien was dat ook wel zo) weer een showproces tegen een nazi werd gevoerd in vooral Oostenrijk. Hij zei dan ""kinderspel, jongelui, allemaal kinderspel"" en ""drie broers en een zuster, jongelui"". We begrepen wat hij bedoelde, en ieder was stil. Hij bekritiseerde een keer een (vriendelijke) klasgenoot, Frank van Buuren, die het Latijnse werkwoord ""transportare"" wat gemakkelijk dacht te vertalen met ""transporteren"". Onmiddellijk greep hij in: ""Jongelui, transportare vertaal je mij niet met transporteren"; transporteren deden ze in de oorlog"". Zo was dat. Ik denk met veel respect en genegenheid aan dhr. S. Wijnberg terug en heel mooi dat hier zo'n aandenken aan deze bijzondere man mogelijk is gemaakt! Dick van Efferen, Barendrecht

    30 maart 2015

  18. Redactie

    @Dick van Efferen Ook u veel dank voor het delen van deze herinneringen, erg leuk om te lezen!

    31 maart 2015

  19. anoniem

    Graag Zou ik meer te weten willen komen over het PBL, mijn moeder Margot Weijl is daar ook naar school geweest, de uitwisseling, de reis van Theresienstadt daar naartoe, wie heeft meer informatie of waar kan ik die vinden? Liesbethmolenberg@gmail.com

    11 februari 2016

  20. anoniem

    Mijn vader ging ieder jaar naar de reünie van het PBL. Ik heb geen idee of er nog steeds reünies zijn, omdat de deelnemers inmiddels erg oud/overleden zijn. Wel heb ik hier twee boekwerken gemaakt door de reünisten: Amote (genoemd naar de schoolkrant van het PBL) uit 1989 ter gelegenheid van het 10e lustrum dat gevierd werd in Glion en Amote uit 2009 ter gelegenheid van het 70-jarig bestaan van het PBL. Beide publicaties bevatten veel foto's en verhalen. Organisator van in ieder geval de laatste reünies waar mijn vader aanwezig was, was Tom Schoorl.

    24 februari 2016

  21. anoniem

    Caroline: volgens de leerlingenlijst uit Amote, editie 1989 is het mevrouw W.C. de Jong-Heuperman en zat zij van 1948 tot 1950 op het PBL. Ik heb geen adres.

    24 februari 2016

  22. anoniem

    Caroline: als je 'Willy Cornelia de Jong Heuperman googlet kom je van alles tegen. Ze woonde in Utah, USA en is daar overleden op 11 november 2002.

    24 februari 2016

  23. Redactie

    Dank voor deze tips en aanvullingen!

    25 februari 2016

  24. anoniem

    In mijn bezit is een brief van Walter Wijnberg (Theresienstadt zonder datum gericht aan mijn tante Mary Gobes (Juffrouw van een jongens groep aldaar. Verder heb ik nog veel namen uit die tijd. Ik wil graag contact. Hans R. Gobes p.s. De Hotelschool in Glion is in het Hotel Bellevue begonnen, ben zelf afgestudeerd aan deze school in1969

    10 april 2016

  25. Redactie

    @Hans Gobes Dat is bijzonder! Zoals u wellicht al heeft gelezen is de heer Wijnberg inmiddels overleden. Ik ontving onlangs wel het emailadres van de organisator van eerdere reünies, als u een mail stuurt naar redactie@geschiedenisvanzuidholland.nl kan ik u die gegevens sturen. Als het gaat om een brief die uit Theresienstadt is gestuurd zou u ook contact op kunnen nemen met bv. het NIOD.

    11 april 2016

  26. anoniem

    Caroline, ik ben the zoon van Willy de Jong en kom toevallig op vakantie in Nederland in Juni. Zou het mogelijk zijn om de kist te zien terwijl we daar zijn? Johannes (John) de Jong

    27 mei 2016

  27. anoniem

    In januari 2017 zijn de twee jubileumuitgaves van 'Amote' de voormalige schoolkrant, gemaakt ter gelegenheid van een reünie, overgedragen aan het Nationaal Onderwijsmuseum te Dordrecht. Dit museum heeft toegezegd de uitgaves te digitaliseren en beschikbaar te maken op de website www.onderwijserfgoed.nl. In deze uitgaves staat de complete geschiedenis van het PBL alsmede foto's en herinneringen.

    13 januari 2017

  28. Redactie

    Mooi nieuws, dank voor het delen!

    17 januari 2017

  29. anoniem

    Ik heb met veel belangstelling het relaas van Walter Wijnberg en de reacties gelezen. Het spijt me erg dat, naar ik begrijp, Walter niet meer leeft: had graag contact gehad. Zijn reis Barneveld>Westerbork>Theresienstadt>Adliswil>P.B.L. Glion heb ik gelijktijdig meegemaakt. Bovendien ben ik classicus. Voor Reünistenbond: Tom Schoorl, 0355311718 Laren, schoorllaren@dv-mail.nl; 0651296215; Miel Frenkel, miel.frenkel27@gmail.com

    21 juli 2018

  30. Redactie

    @Miel Frenkel Wat bijzonder dat u dezelfde reis heeft meegemaakt. Inderdaad, Walter Wijnberg is helaas overleden.

    23 juli 2018

  31. anoniem

    Ik ben John H G Maaskant, thans 86 jaar heb na de oorlog op PBL gezeten. Kan nog vermelden dat er nog steeds een Reunie plaats vind in Duinrell Wassenaar georganizeerd door Tom Schoorll, die thans ernstig ziek is. Wederom heeft Hugo van Zuylen Neyenveld, die plotseling in Augustus dit jaar overleden is, geregeld dat er volgend jaar op 22 Mei aldaar wederom een samenzijn zal zijn van PBLers. Vriendelijke groet. J.H.G. Maaskant E-Mail: fdmaaskant@hotmail.com. Prettige feestdagen 16en een voorspoedig 2019.

    26 december 2018

  32. Redactie

    @John Maaskant Wat goed dat de reünie ook in 2019 weer plaats zal vinden. Dank voor het delen en ook voor u een goed 2019 gewenst!

    09 januari 2019

Plaats reactie

Om spam te voorkomen, stellen wij u een eenvoudige vraag. Vult u alstublieft het antwoord hieronder in.