Geschiedenis van Zuid-Holland de verhalen en de collecties
Kaart Delflandse zeewering (1802)
| archiefvormer | Hendrik van der Velden |
|---|---|
| ontstaansdatum | 1802 |
| archief | Oud-Archief Delfland |
| toegang | Inventaris van het oud-archief van het hoogheemraadschap Delfland, 1319-1853. |
| inventarisnummer | 2052 |
| depot | Hoogheemraadschap van Delfland |
Een typisch Delflands fenomeen zijn de strandhoofden die sinds eind 18de eeuw op geringe afstand van elkaar deels op het strand en deels in de zee geplaatst zijn om de afslag van zand tegen te gaan. Sinds midden 17de eeuw had de kust, vaker dan voorheen, te lijden onder de slag van het water. De kustlijn verplaatste zich steeds verder in oostelijke richting. Vanuit de houtconstructies waarmee vanaf de 17de eeuw werd geëxperimenteerd kwamen vanaf 1791 stenen landhoofden in gebruik. Begin 19de eeuw lagen er twaalf tussen Hoek van Holland en Ter Heijde. Nu zijn het er 60 langs de gehele Delflandse kust. De hoofden breken niet alleen de golfslag, zodat de schade aan het strand beperkt blijft, maar zorgen er ook voor dat het aangespoelde zand zich tussen de hoofden ophoopt, wat landaanwinning tot gevolg heeft.
Aan het begin van de 19de eeuw onderwierp landmeter Hendrik van der Velden de toestand van kustverdediging aan een nauwkeurig onderzoek. Naar aanleiding daarvan bracht hij de kust in kaart. Hierop is onder andere te zien dat sinds 1611 ongeveer 600 m strand verloren was gegaan
0 Reacties